Səssizliyin ağırlığı və ruhun yorğunluğu…
Bəzən insanı ən çox cavablar deyil, cavabsızlıqlar yorur. Verilən sual deyil, alınmayan cavab içimizi parçalayır. “Niyə?”, “Necə oldu?”, “Mən nə etdim ki?” - bu suallar beynin bir küncündə fırlana-fırlana ruhu yavaş-yavaş yeyir. İnsan, bəzən bir kəlmə izaha, bir sadə həqiqətə möhtac qalır… amma sükutla qarşılaşır.
Cavabsız suallar təkcə maraq deyil, çox vaxt bir hissin, bir bağın, bir ümidin arxasında dayanır. Amma qarşıdan gələn səssizlik - həm də bir rədd, bir etinasızlıq, bir yox sayma kimi hiss edilir. Bu isə zamanla insanın daxili sükunətini pozur, yorur, inamını zəiflədir.
Cavab almadığımız suallar - qapalı qapılar kimidir. Dəfələrlə döyərik, səs gəlməz. Amma gedib də tam da unuda bilmərik. İçimizdə bir “bəlkə” qalır. Və bu “bəlkə” bizi içimizdə saxlayar.
Bəzən isə anlayırıq ki, hər sualın cavabı yoxdur və ya cavab bəzən sadəcə bizə deyil, həyata aiddir. Səssizliyə alışmaq, cavab axtarmamaq da bir mərhələdir. Çünki insan cavablar axtararaq yox, bəzən cavabsızlıqlarla böyüyür.
Bəzən heç bir səbəb olmadan içimiz boşalır. Sanki həyat öz rəngini, səsini, dadını itirir. İnsan sevdiyi şeylərə laqeyd olur, tanış simalar yadlaşır, sükut isə ən çox ehtiyac duyulan dilə çevrilir.
Sən tək deyilsən. Bu hal - həyatla bağın zəifləməsi, içinin yorğunluğu - bir çox insanın zaman-zaman yaşadığı bir mərhələdir. Bəzən səbəblər gözlə görünməz olur. Bəlkə uzun müddətli emosional yüklənmə, bəlkə gözləntilərin boşa çıxması, bəlkə də sadəcə ruhun bir fasiləyə ehtiyac duyur.
Tək qalmaq istəyi - qaçmaq deyil, özünü dinləmək istəyidir. Təkliyə çəkilmək arzusu bəzən sənin iç səsinin - "dayan, nəfəs al" - demək formasıdır. Hər kəsin bir “ada”sı olmalıdır - sükutun, yaşıllığın, sadəliyin, təbiətin içində yenidən nəfəs aldığı yer.
Ruhun bəzən sadəcə sükuta ehtiyacı olur. Çünki çox danışmışıq, çox düşünmüşük, çox yorulmuşuq. Gözümüz vizual yorğunluq, beynimiz informasiya yorğunluğu, qəlbimiz duyğu yorğunluğu ilə yüklənib.
Bu mərhələ keçəcək. Çünki ruh da bəzən özünü yenidən doğmaq üçün geri çəkilər. Həyatın eşqi tam itməyib - o sadəcə bir az dərinlərdə gizlənib. Onu tapmaq üçün bəzən bir damla sükut, bir nəfəs təbiət, bir az da səbir yetər. Bir gün hər şey çox gözəl olacaq!
Nazlı Onur
