Cəmiyyət güclü qadını sevir. Ayaqda qalanı, hər şeyin öhdəsindən gələnı, susanı, dözəni, yıxılsa da yıxıldığını bildirməyəni… Güclü qadın obrazı hamının xoşuna gəlir. Çünki o, rahatdır. Şikayət etmir. Ağlamır. Yük olmur. Hətta başqasının yükünü də çiyninə alır.

Amma bir sual var:

Bəs o qadının yorulan tərəfini kim görür?

Hər gecə içində səssizcə çökən, amma səhər yenə gülümsəyən qadını kim anlayır? “Yaxşıyam” deyib keçən, amma içində min sual gəzdirən qadını kim eşidir? Axı güclü olmaq hər zaman seçim deyil. Bəzən sadəcə başqa yol qalmır.

Cəmiyyət qadına rollar yükləyir: ana ol, həyat yoldaşı ol, bacı ol, işində uğurlu ol, ailəni toparla, emosiyalarını idarə et, dağılma. Və bütün bunları edərkən “zəif görünmə”. Çünki zəiflik sanki bağışlanmır. Qadın ya güclüdür, ya da “problemli”.

Halbuki güclü görünən qadının içində ən böyük savaşlar gedir.

O, hər kəsə dayaq olanda özünə dayaq tapmır. Hamıya “keçəcək” deyəndə, içindəki heç nəyin keçmədiyini bilir. O, ağlamağı belə tənha seçir. Çünki göz yaşını görən olarsa, artıq “o güclü qadın” obrazı zədələnər.

Ən böyük yorğunluq fiziki deyil. Ən böyük yorğunluq -hiss etdirməməkdir. Heç kimə “mən də yoruldum” deyə bilməməkdir. Çünki sən güclüsən. Səndən gözlənti var. Sən sınmamalısan.

Bəzən qadın güclü olduğu üçün deyil, məcbur olduğu üçün möhkəm dayanır. Onun arxasında onu tutacaq bir çiyin yoxdur. Ona görə özü öz çiyninə çevrilir. Və bu, alqışlanır. Amma o alqışların içində onun yorğun nəfəsini duyan olmur.

Güclü qadını hamı sevir. Amma zəifliyini də sevən varmı? Onun da qorxuları olduğunu qəbul edən? Onun da bəzən susmaq yox, danışmaq istədiyini anlayan? Onun da qucaq açılmağa ehtiyacı olduğunu görən?

Bəlkə də qadınların ən böyük dərdi budur: güclü olduqları üçün tək qalmaq.

Çünki insanlar çox vaxt nəticəni sevir, prosesi yox. Ayaqda qalan qadını sevirlər, amma o ayaqda qalmaq üçün neçə dəfə içində yıxıldığını bilmirlər. Gülümsəyən üzünü sevirlər, amma o gülümsəmənin arxasındakı gecələri görmürlər.

Bəlkə də artıq başqa bir anlayışa ehtiyac var: qadının gücünü yox, insanlığını sevməyə. Onun da yorula biləcəyini qəbul etməyə. Onun da “bu gün yaxşı deyiləm” deməsinə yer verməyə.

Çünki qadın da insandır. O da bəzən dayanmaq istəyir. O da bəzən kiminsə “sən güclü olmaq məcburiyyətində deyilsən” deməsinə ehtiyac duyur.

Və bəlkə də ən böyük sevgi, ən böyük dayaq elə budur - güclü görünən qadının yorğun tərəfini də qucaqlamaq.

Nəticə etibarilə, “güclü qadın” anlayışı alqışlanmaqla yanaşı, yenidən düşünülməlidir. Güc yalnız susmaq, dözmək və hər yükü təkbaşına daşımaq demək deyil. Əsl güc, eyni zamanda yorulduğunu etiraf edə bilmək, dəstək istəyə bilmək və emosiyalarını gizlətməməkdir.

Cəmiyyət qadınları yalnız ayaqda qaldıqları üçün deyil, insan olduqları üçün də qəbul etməlidir. Çünki görünməyən yorğunluq zamanla daha ağır nəticələrə səbəb ola bilər. Sağlam münasibət və balanslı sosial mühit üçün qadınların daxili ehtiyaclarının da eşidilməsi vacibdir.

Nazlı Onur