Hər fəslin öz nağılı, öz rəngi, öz nəfəsi var. Amma mənim üçün fəsillər içində bir tək payızın nəfəsi ruhuma toxunur, qəlbimi oxşayır, sanki içimdəki bütün qarışıqlıqları bir-bir yığıb toplayır və dərin bir sükutla dinlədir məni... Payızda susmaq belə daha gözəldir. Bəli, mən bir payız sevdalısıyam!

Hər sentyabrın ilk günü ilə birlikdə içimə sanki bir ilıq təbəssüm yayılır. Soyuq səhərlər, sarı yarpaqların sakitliyi, torpaqla yağışın qarışan qoxusu... Bütün bunlar mənim üçün depressiya deyil, əksinə, ruhun dincliyə çəkilməsidir. İnsan sükutda, sərinlikdə, təbiətin özünə qapanmasında özünü daha yaxşı eşidir, daha çox anlayır. 

İnsanlar tez-tez deyirlər: “Payız gələndə adamda bir qəribə boşluq olur, depressiya çökür.” Amma bəlkə də həmin “boşluq” bizə lazımdır. Çünki insan da təbiət kimidir, hər zaman gülə bilməz, hər zaman parlaq ola bilməz. Bəzən saralmaq, səssizləşmək, durulmaq lazımdır. Elə payız da bu durğunluq içində yenilənməyə aparan ən təbii keçiddir.

Yayda dünyaya gəlsəm də, nə günəşin qızmarı, nə səs-küylü istisi mənə toxuna bilir. Yay mənə həddindən artıq yorucu gəlir. Əksinə, payızın bir az üşüdən, amma sığal çəkən havası, insanın içinə işıq kimi süzülən o sarı işığı, yarpaq hışıltısı məni dinləndirir. Payızda göz yaşı da sanki daha içdən gəlir, dua da daha çox qəbul olunur kimi hiss edirəm.

Payız mənim üçün yalnız bir fəsil deyil, bir duyğudur. Özümü tapdığım, özümlə baş-başa qaldığım bir mərhələdir. Təbiət susar, mən danışaram. Dünya yavaşlayar, mən düşünərəm. Küləksiz payız səhərləri, sükut içində içimlə danışdığım anlar – bəlkə də elə həyatın ən saf formasıdır.

Və hər dəfə sarı yarpaqlar ayağımın altında xışıldayanda bir daha anlayıram: Mən öz ruhumu payızda tapıram.  
Rəbbimə min şükür, bu gözəlliyi bizə bəxş etdiyi üçün.

Payızın sarı səssizliyində özünü tapan bir qadın...  
Ruhunu yağışdan sonrakı torpaq qoxusunda, saralmış yarpaqların arasında tapan bir qələm...  
Mən - Nazlı Onur. Bu yazı da mənim ruhumun bir payız səhifəsidir.

Nazlı Onur